Evde Huzurun Şifresi ve Aile İçi Huzurun 4 Kuralı

Her insan yuvasında huzur ister. Peki, evde huzurun şifresi nedir? Her evin görünmez bir iklimi vardır. Kimi evler rüzgarlıdır, neşesi de fırtınası da aniden eser. Kimi evler deniz gibidir; sakin, derin ama bazen dalgalarında boğulacakmış gibi hissettiren... Bir de o evler vardır ki, içinde aynı anda hem sarıp sarmalayan bir Ateşin sıcaklığını, hem de sırtınızı yasladığınızda asla yıkılmayacağını bildiğiniz bir Toprağın güvenini barındırır.

Evin hem şefkatli limanı, hem de gizli yöneticisi olan o özel insanlardan bahsediyorum. Hani şu her şeyi sezen, herkesin derdiyle dertlenen ama her şeyin de kusursuz olmasını isteyen o fedakar ruhlar... Onlar doğanın en güçlü iki elementini, Ateşin liderliğini ve Toprağın mükemmeliyetçiliğini kalplerinde taşırlar. İçlerindeki Su ile ailelerini sarıp sarmalar, sevgiyi büyütürler. Ancak bu kadar güçlü elementleri bir arada taşımak, bazen o çok sevdikleri yuvanın içinde en derin yalnızlıkları yaşamalarına da sebep olur.

Ateşin Şefkati, Toprağın Prangası

Bu mizaçtaki bir anne ya da babanın evindeki en büyük kazanç, hissettirdiği o sarsılmaz güven duygusudur. Çocuğun gözünden düşen tek bir damla yaşta içindeki Su elementi devreye girer; öyle bir sarılır, öyle bir anlar ki evladını, o kolların arasında dünyanın tüm kötülükleri silinir gider. Hemen ardından içindeki Ateş parlar; "Korkma," der, "ben senin arkandayım." Bir dağ gibi durur ailesinin önünde. Kriz anlarında herkes paniklerken o sakin kalır, her şeyi organize eder, faturayı da düşünür, yarının yemeğini de...

Ama tam da bu noktada, Toprak elementinin o katı ve ağır yükü omuzlarına çöker. "Her şey en iyisi olmalı," diye fısıldar içindeki o ses. "Eğer sen mükemmel olmazsan, bu yuva dağılır."

İşte iletişim kazaları da tam bu sessiz sancıyla başlar.

"Benim Yorulduğumu Görmüyor musunuz?"

Cumartesi sabahıdır. Evin diğer üyeleri neşeyle, tasasızca (yani Hava elementi gibi hafif ve özgürce) uyanmış, anın tadını çıkarmaktadır. Bizim mükemmeliyetçi liderimiz ise sabahın köründe kalkmış, evi düzene sokmak, sevdiklerine kusursuz bir kahvaltı hazırlamak için kendini hırpalamaya başlamıştır. Kimse ondan bunu talep etmemiştir oysa. Ama onun sevgiyi gösterme biçimi, "kusursuz bir düzen sunmaktır."

Yorulur, biter... İçindeki Toprak ağırlaştıkça, kalbindeki Su çekilir ve geriye sadece öfkeli bir Ateş kalır. Salondaki neşeli kahkahaları duydukça içi burkulur. "Neden benim yorulduğumu görmüyorlar? Neden beni kimse düşünmüyor?" diye geçirir içinden. Ve aniden bir saman alevi gibi parlar evde: "Bütün yük benim omuzlarımda, hiçbiriniz bana değer vermiyorsunuz!"

Eş ve çocuklar neye uğradığını şaşırır. Oysa mesele yardım etmemeleri değildir; mesele, liderin sevilmek ve onaylanmak için koyduğu o yüksek "mükemmeliyet" standartlarının altında kendisinin ezilmesidir.

Sevgiyi Eleştiriyle Perdelemek

Bir diğer hüzünlü sahne ise çocukların dünyasında yaşanır. Genç kız odasını temizlemiş, kendi dünyasınca bir düzen kurmuştur. Annesine veya babasına yaranmak, onun o değerli takdirini kazanmak için heyecanla odasını gösterir. Liderin içindeki şefkatli Su önce "Ellerine sağlık canım" der ama saniyeler içinde o kuralcı Toprak araya girer: "Ama kitapları boy sırasına göre dizmemişsin, dolabın üstü de tozlu kalmış."

O an, çocuğun gözlerindeki o parıltının sönüşü, bu mizacın en büyük iletişim trajedisidir. Lider, bunu çocuğunun "iyiliği ve gelişimi" için yaptığını sanır. Ama karşı tarafa giden mesaj çoktan bellidir: "Ne yaparsam yapayım kalbindeki o kusursuz yere ulaşamıyorum." Çocuk zamanla kabuğuna çekilir, iletişim bağları zayıflar.

Kusursuz Bir Hayat mı, Huzurlu Bir Yuva mı?

Bu yazıyı, evini bir orkestra şefi gibi yönetirken kendi kalbini yoran tüm o "Ateş ve Toprak" ruhlu insanlara bir ayna tutmak için yazdım.

Sevgili dostlar; yuva, kuralların milimetrik işlediği bir askeri kışla ya da hatasız yönetilmesi gereken bir şirket değildir. Yuva; dökülen çayların, yamuk serilen yatakların, bazen plansızca ve hesapsızca geçirilen tembel pazarların, yani o hafifletici Hava elementinin de yaşanması gereken bir alandır.

Kendinize ve sevdiklerinize hata yapma, dağınık olma, bazen de sadece "durma" izni verin. Unutmayın, ailenizin sizin kusursuz kurallarınıza değil; sadece sakin, huzurlu ve gülümseyen varlığınıza ihtiyacı var. Bırakın ev biraz dağınık kalsın, yeter ki kalplerinizdeki o güzel bağlar zedelenmesin.